مرگ و عشق

زندگی مرگ طپشها و نفسهای من است

مرگ رویای من است

مرگ،

آهنگ غزلهای من است.

و غزلهای من از طبع خداداد من است

و من از مرگ نمیترسم هیچ

مرگ آغاز من است!

تو چه میدانی که

معنی مرگ چه است

و چرا میگویی مرگ بد است

مرگ آغاز رسیدن به خداست

و تو میدانی که

زندگی یک گذر است

زندگی شعر تب آلود زمان است که انگار کسی

میسراید آنرا رمز آلود

و تو هر مصرع آنی

و تو در هر بیتش مستتری

و با مرگ

شعر پایان میابد

تو نمردی شک کن

عشق برجاست هنوز

عشق نیروی نفسهای من است

عشق رویای من است

به همین سادگی و زیبایی!

شعر آغاز شده

پس بخوان همراهم

عشق آغاز من است.

حسین بیشتراز آب،تشنه ی لبیک بود.اما افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را به ما نشان

دادند و بزرگترین درد او را بی آبی معرفی کردند.

دکتر علی شریعتی

عشق همه را شاعري بزرگ مي سازد و اگر عشق نتواند تو را يك شاعر سازد، هيچ

چيز ديگر نخواهد توانست. عشق دروازه دنيايي كاملا متفاوت را به روي تو مي گشايد.

بدون عشق، در دنياي محدود عقل محصور خواهي ماند. آنگاه كه عشق در زندگي پديد

آيد، عقل از ميان برمي خيزد و به فراز مي رسد. به همين دليل است كه ذهن عقل گرا،

عشق را ديوانه كور مي نامد. عقل هميشه عشق را به كوري و ديوانگي محكوم ساخته و

به آن نسبتهاي ناروايي داده، به اين دليل است كه از درك آن عاجز است.

دنياي عشق ،‌دنيايي كاملا متفاوت است كه هيچ ارتباطي با حساب، منطق و علم ندارد.

عشق،‌ سنجش ناپذير و ناشناختني است. هيچكس آنرا به درستي نمي شناسد.

دقيقا نمي دانيم كه چيست. حتي كساني كه تا اعماق عشق رخنه كرده اند. خود را لال

و زبان بسته يافته اند- عشق قابل بيان نيست.

اما تجربه عشق بسي با عظمت و چنان سرمست كننده است كه در اشكال گوناگون

متجلي مي شود. شايد در رقص متجلي شود يادر موسيقي يا در شعر يا در نقاشي يا در

انواع آفرينشها. عشق هميشه آفريننده است و دنيا بسيار ويرانگر بوده، زيرا به انسان

آموخته انرژي عشق را سركوب كند. عشق سركوب شده، ويرانگر مي شود و عشق

ابراز شده، آفريننده.

زندگي تنها زماني زندگي است كه چراغ عشق در درون وجودت بسوزد. آنگاه كه شعله

هاي عشق تو چنان شعله ور باشند كه گرداگرد تو را روشن سازند، به ديگران سرايت

كنند و ديگران بتوانند آنرا احساس كنند. آنگاه كه عشق تو چنان ملموس باشد كه

ديگران بتوانند آنرا لمس كنند. آنگاه عشق نه فقط به خودت، بلكه به همه كس بركت

خواهد رساند.

شمع می سوخت و آب می شد و به پروانه که داشت جلوی چشمش پر پر می شد نگاه

میکرد. یاد چند دقیقه ی پیش افتاد. ای کاش حرف پروانه رو قبول میکرد. آخه اون دو

تا میخواستن به هم ثابت کنن که کی عاشق تره! شمع به پروانه گفت:

_تو هیچوقت منو بغل نمیکنی لابد دوستم نداری دیگه.

پروانه نالید و گفت:

-آخه کی دیدی یه پروانه یه شمع رو بغل کنه! حتما بقیه یه چیزی میدونستن که این

کار رو نکردن. ببین من میترسم شاید این کار باعث جداییمون بشه! شمع خوشکلم من

نمیخوام تو رو از دست بدم!

ولی شمع با این حرفای پروانه قانع نمی شد:

-اون قدیما رسمشون این بوده چه میدونم؟ شاید دلشون نمیخواسته.

پروانه آهی کشید و گفت:

-خوب اگه رسم بوده پس بذار باقی بمونه. چرا باید عوض بشه یا زیر پا گذاشته

بشه؟!

شمع باز با اعتراض گفت:

-نمیخوام! تا کی باید به حرف قدیمی ها تکیه کنیم و از خودمون چیزی نداشته باشم.

پس پیشرفت واسه چیه؟ عشق اینجوری که فایده ای نداره.

شمع بغض کرده بود و پروانه نمیتونست اینو تحمل کنه آخه شمع رو خیلی دوست

داشت! جلو رفت و صورت شمع رو تو باله هاش گرفت و بعد توی بغل خودش فشرد.

شمع یه دفعه بغضش ترکید و اشکاش چکید رو بال های پروانه. یه هو دید پروانه داره

بی جون میشه و بالهاش دارن میسوزن! جیغ کشید و رهاش کرد و پروانه توی شعله

های اشک شمع سوخت.

شمع حالا از غم عشقش آب شده و جز یه شعله ی کوچیک روی سرش که هر لحظه

داره کم سو تر میشه چیزی براش نمونده...

راستی شما میدونین کدومشون عاشقتر بود؟!!!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تو

تا کهکشان ها رفته ام من با صدای تو

من اوجها گرفته ام با خنده های تو

پنهان نماند چشمان تو وقتی که میگریست

و رنجها کشیده ام با های های تو

هر لحظه با من بوده ای در فکر و خاطرم

چه رازها شنیده ام از چشمهای تو

بودن کنار تو به من امید میدهد

تا عرش پا نهاده ام با حرفهای تو

روح بزرگ تو کجا و قلب کوچکم

من تکیه گاهی جُسته ام با شانه های تو

قلبم پر از مهرت شده ای تو یگانه عشق

من تا خدا رسیده ام با دستهای تو